Hanna leży na wschodnim pograniczu, w miejscu, gdzie na niewielkiej przestrzeni nakładają się różne tradycje, wyznania i ślady dawnych czasów, a niedaleko płynie Bug, wyznaczający naturalny rytm tej okolicy. Wracam tu o różnych porach roku, by spacerować między drewnianym kościołem, dawną zabudową i ogrodami, i zobaczyć, jak zmienia się to miejsce – spokojne, wielowarstwowe i mocno zakorzenione w historii pogranicza.
Romanów to jedno z tych miejsc, o których łatwo nie wiedzieć – a które potrafią zaskoczyć spokojem, historią i atmosferą dawnego dworu.
W cieniu starego parku stoi dom, w którym dzieciństwo spędził Józef Ignacy Kraszewski, a dziś mieści się kameralne muzeum opowiadające o jego życiu, rodzinie i świecie, który dawno minął. To dobra propozycja na niespieszny dzień – zwłaszcza wtedy, gdy jest się w tej okolicy i ma się ochotę zajrzeć gdzieś bez pośpiechu.
Na końcu wsi, wśród drzew i przy łagodnym zakolu Bugu, stoi monaster, który od pięciu wieków trwa w swoim rytmie. To miejsce skromne i poruszające – takie, w którym łatwo zgubić pośpiech i poczuć, że zaczyna się zupełnie inna opowieść.
To opowieść o wrześniowym spacerze Perehodem – wśród mokradeł, lasu i stawów – do którego wracam teraz, w chłodniejszym świetle kolejnych miesięcy. Zapraszam na trasę, która prowadzi nie tylko przez Polesie, lecz także do tego cichego miejsca w nas, gdzie łatwiej być blisko.