Włodawa nie narzuca się zwiedzającym ani nie kusi gotową listą atrakcji. To niewielkie, prowincjonalne miasteczko na wschodnim pograniczu, odsłaniające się stopniowo. Zespół synagogalny staje się tu punktem wyjścia – prowadzi w stronę wielokulturowej przeszłości i pozwala czytać dalszą przestrzeń: ulice, rynek i drobne ślady historii obecne do dziś.
Hanna leży na wschodnim pograniczu, w miejscu, gdzie na niewielkiej przestrzeni nakładają się różne tradycje, wyznania i ślady dawnych czasów, a niedaleko płynie Bug, wyznaczający naturalny rytm tej okolicy. Wracam tu o różnych porach roku, by spacerować między drewnianym kościołem, dawną zabudową i ogrodami, i zobaczyć, jak zmienia się to miejsce – spokojne, wielowarstwowe i mocno zakorzenione w historii pogranicza.
Na końcu wsi, wśród drzew i przy łagodnym zakolu Bugu, stoi monaster, który od pięciu wieków trwa w swoim rytmie. To miejsce skromne i poruszające – takie, w którym łatwo zgubić pośpiech i poczuć, że zaczyna się zupełnie inna opowieść.